THE BOOK

THE AUTHOR

Geert Jan Bak – een charmante einzelgänger in de menigte.
Een hypochonder die van het leven geniet.
Een avonturier die geen alcohol drinkt, niet rookt, geen drugs gebruikt, nooit naar feestjes gaat.
De man die bij niemand hoort en elk hokje ontvlucht als hij er per ongeluk in belandt.
Geert Jan Bak is een egomaan, een egoïst die graag mensen helpt.
Geert Jan Bak houdt van de underdog, omdat hij er zelf een is.
Geert Jan Bak is een oester achter een façade van openheid.
Geert Jan Bak is de schrijver van een manuscript over de onmogelijke love story van een verliefde antiheld in de wereld van de verborgen camera. Niets is wat het lijkt – helemaal Geert Jan Bak.

THE BOOK – extensive synopsis | explanation | first encounter

COVER-SHARP-DEF-3-II-2-TEST-kopie-scaled

Nog niet gepubliceerd

(f*ckin’) CANDID LOVE start in het sentimentele tijdsgewricht waarop Apple het nationaal product van Finland – het is een manier van zeggen – in z’n kont naait. Het manuscript eindigt wanneer de auteur Geert Jan Bak, bij de eerste signalen van say hello to AI, de storyline afbouwt en tijdelijk parkeert voor meer onderzoek naar het vervolg op zijn eerste mediathriller(s). Noem het een digitaal interbellum tussen twee technologische revoluties. Met een historische boog van – hoe kom je erop – optimistisch digitaal humanisme naar een synthetische werkelijkheid.

Kortom – in zijn mediathriller(s) maakt Geert Jan Bak de balans op van een gespecificeerd tijdperk vol digitaal misbruik in de breedste zin van het woord. In het oog van dit diffuse wereldje inventariseert hij onder meer de baten en de lasten van de (verborgen) media – analoog, digitaal, vlees en bloed.

Hippe katalysator

Het strijdperk speelt zich af tegen het behang van onvoorspelbaar social behavior – opgedrongen door een hippe katalysator: social media, een two-way mirror vol bullshit van fake pictures met ugly backsides. Anders gezegd: een slowly growing maar hardnekkige digitale lintworm waarvan Geert Jan Bak in zijn mediathriller dankbaar gebruik maakt als instrument voor maximale verwarring langs de smalle grens tussen de werkelijkheid en een bizar mediasprookje.

Shock

Na een uitputtende jacht op digitale extremisten blijven op de dodenakkers van Geert Jan Bak niet alleen een paar figuranten leven. Ook de slimme antiheld Tom Beer overleeft het interbellum. Hij ploetert gewoon door in het nieuwe mediatijdperk – de synthetische werkelijkheid van vandaag. En zijn top-antagonist? Met die mooie naam – Maria? Allebei overleven, lijkt net iets te mooi. Of saai zonder die shock na het verlies van iemand die je liever bij je houdt. Bak is de baas in deze mediathriller en houdt deze kaart nog even tegen zijn borst.

De lezer

En de lezer, ja. Die altijd alles overleeft. Goed nieuws voor de tevreden toeschouwer: na The End blijft de mediathriller gewoon doorleven. Het concept van de follow-up dringt zich als vanzelf op met een digitale olifant in de porseleinkas: AI.

‘Fout’

Wees welkom in het ‘foute’ tijdsbeeld van een tijdje terug – verpakt in een mediathriller met akelige dieptepunten. Zoals het hoofdstuk Spaanse Burgeroorlog revisited met de smeekbede van de moeder-overste: ‘Jongens, liever niet tussen mijn benen.’ Daarnaast kent de mediathriller gelukkig ook flink wat romantiek. Af en toe gedomineerd – dat wel – door valse love songs in donkere kamers van digitaal voyeurisme.

Speeltuig

De camera loopt al mee. Parallel draaiend in het brein van de schepper. Vaste rode draad: verborgen camera – in het manuscript vooral speeltuig voor de (media)penoze. En voor een verliefde regisseur – Tom Beer. Wie kent hem niet.

(f*ckin’) CANDID LOVE – noem het de GJB-blues. Met verrassende highlights tussendoor. Over hoop en liefde. Over zoektochten naar meer. Zonder angst voor minder. Hoe stoer kun je zijn…

Protagonist

Verpest door een te liefhebbende moeder, professioneel ingewerkt door de buurvrouw, achtervolgd door een dood kind – Tom Beer is de naam. Mediabaas. Met wisselend succes.

Specialisme: verborgen camera. Obsessie: vrouwen. Altijd op zoek. Naar echte liefde. Naar de echte wereld. Naar het echte kind. Alleen bang voor kanker en een faillissement. (Net als zijn schepper) onbereikbare oester achter een façade van openheid. Egoïst. IJdeltuit.

Gescheiden. Eén kind, dochter – dood. Vaste relatie – soort van. Met een Duitse Kommissar, intelligent klankbord en klaar voor het huwelijk. Ook: los-vaste relatie met een emotieloze gek, een volwassen kind. Met een Maria die van niets of niemand houdt. Ook niet van haar eigen lichaam.

Premisse

Wat als verborgen camera geen grap meer is, maar een instrument voor vernedering, pijn en misbruik in handen van een verliefde antiheld en – beware – vooral ook speeltuig voor de (media)penoze in dienst van thrill seeking capital?

Logline

Een ijdele mediacowboy heeft maar één echte vriend: de verborgen camera. Maar de pinholes, minicams en two way mirrors blijken allemansvrienden te zijn. Een (te) late ontdekking die leidt tot confrontaties, uitgevochten via ongrijpbare digitale kanalen.

Over de schouder van onze antiheld kijkt de lezer mee naar een never ending candid party voor de mediapenoze, (lokale) BN’ers en misleide figuranten. Tijdens de finale van deze geschreven documentaire annex reality soap blijkt hoe stekeblind een regisseur kan zijn voor verborgen camera’s die al zo lang op zijn privéleven staan gericht – hoe dichtbij kun je de vijand laten komen.

Werktitel: (f*ckin’) CANDID LOVE

psychological warfare | (valse) love songs | dicht op de huid

Heftig. Spannend. Gevoelig. Onthutsend. En (vooral ook) een romantic disaster – lees de ondertitel: (f*ckin’) LOVE STORY. Met hulp van de verborgen camera begeeft het manuscript zich op een ingewikkelde expeditie over de Europese landkaart. Langs een tranendal tussen de duinen, internationale broeinesten van thrill seeking capital, homeland van wraakzuchtige gipsy’s en onveilige safe houses met opstandige slachtoffers. Dichter op de huid: psychological warfares en valse love songs. Maar – dat zien we nog het liefst – de reis is ook een excursie langs liefde, hoop en nieuwe (digitale) wegen.

Very illegal

De roadtrip in (f*ckin’) CANDID LOVE doet – naast veel sentimental pinpoints – legio technische hoogstandjes aan: geavanceerde tv-studio’s, geïmproviseerde candid-locaties, luxe montagesets, hi-tech underground-spektakel, realitysoap als security shield, containers vol overbelaste servers, very illegal streaming content, verblindend tegenlicht van red heads en (wees er op voorbereid) verborgen pinholes in je eigen huis.

Backstage
(f*ckin’) CANDID LOVE: ingenieuze fictie

vermengd met een flinke dosis werkelijkheid.

Een ingewikkelde combinatie uit de koker van

de auteur, acteur, regisseur en ondernemer

Geert Jan Bak. Voor de lezers van zijn

manuscript reist hij graag nog een keer

terug – backstage. Met veel kennis van

zaken en opererend binnen een (deels

autobiografisch) speelveld van social

behavior vol ellebogenwerk, voyeurisme,

verraderlijke leugens en (valse) romantiek.

Schimmig domein

De verborgen camera speelt in (f*ckin’) CANDID LOVE niet alleen de rol van een geraffineerde mediatruc. Bovenal ook die van een schimmig publiek domein. Geregeerd door ongrijpbaar candid-canaille c.q. verslaafde voyeurs achter hun pinholes, minicams en beeldzenders. Een diepgewortelde darkroom, feilloos blootgelegd in (f*ckin’) CANDID LOVE – inzoomend op de verwerpelijke, maar ook opwindende kanten van de exclusieve en gesloten wereld voor en achter de two way mirror.

Emotioneel doolhof

Toms never ending candid-feest vormt de basis voor een reeks overrompelende belevenissen – waaronder ook de dood van zijn dochter. Van wie hij – het moet gezegd worden – toch al niet houdt. Na haar zelfmoord ontwikkelt zich een thrilling adventure waarin de ex-mediatycoon op jacht gaat naar de digitale spoken die zijn kind tot deze sprong hebben gedreven. En passant verzeilt hij in een emotioneel doolhof vol valse sentimenten: houdt hij ineens wel van zijn kind? Pardon, zijn dode kind? Beetje laat alleen, die krokodillentranen. Of zijn ze zout en echt? En dan loopt er ook nog een keurige dame rond die steeds maar roept en appt dat Tom Beers dochter lééft.

Rijkeluisdorp

Het spoor dat hij volgt naar de bron van haar wanhoop loopt niet alleen achter de façade van de Nederlandse en Duitse media, maar ploegt ook dwars door de gevoeligheden van een rijkeluisdorp vol arme rijken. Een zogenoemde Heerlijkheid waarin het trendy leven van de chique goegemeente en lokale BN’ers zich afspeelt in een permanent overspannen markt van loodzware hypotheeklasten, onderlinge afgunst, veeleisende concubines, jaloerse echtgenotes, vechtscheidingen, gekelderde aandelen, rode cijfers op de rekening-courant en, de ellende houdt maar niet op, te dure Range Rovers op het pad.

Sprookjesachtig

Het epicentrum van het ingewikkelde verhaal over lust, liefde en de verborgen camera manifesteert zich op en rond de decadente terrassen van deze toeristenenclave. Met in de aanpalende bossen een sprookjesachtig landgoed waar onvermoede tegenstanders Tom Beer een ondergronds netwerk in lokken. Om daar kennis te maken met een dieptepunt uit de Europese geschiedenis: Spanish Civil War – revisited.

Ontheemd kind

Verder spelen de krochten van een Roemeens kinderthuis een belangrijke rol, evenals de mores van trotse Gipsy’s uit dezelfde omgeving en een dodelijk slingerweggetje langs de Vecht – onderdeel van de Hollandse Waterlinie, Werelderfgoed. Frieda’s souvenirwinkel in het Duitse Monschau lijkt een onschuldige oase voor een ontheemd kind, maar is dat zeker niet. Een gerestaureerde stolpkerk in een Noord-Hollandse polder geeft aan het eind van de zoektocht niet alleen haar geschiedenis prijs, maar vooral ook de niet zo religieuze bedoelingen van de nieuwe eigenaar.

Mediathriller
Geert Jan Bak noemt zijn manuscript een

MediaThriller. Waarin hij leert hoe dicht

fictie, amusement en werkelijkheid bij

elkaar liggen als het om verborgen camera

gaat. Door mee te gluren in het leven van

een bijna failliete mediabaas – Tom Beer

is de naam – leert de lezer dat er

nauwelijks nog een grens loopt tussen de

echte wereld en een bizar mediasprookje.

Ongelijke strijd

Op de lange lijst van verrassende locaties heeft de schrijver in (f*ckin’) CANDID LOVE ook een belangrijke plek gereserveerd voor een berucht rendez-vous-bos aan de grens van zijn geliefde duindorp. Vol kromme stammen, verraderlijke stronken en open zandverstuivingen. De som voor een middernachtelijk decor met daarin als hoogtepunt de mise-en-scène voor een ongelijke strijd tussen een vluchtende mountainbiker en een gestolen four wheel drive.

Pas de Deux

Onverwachte, en dus ongenode gasten bij de toch al ingewikkelde night hunt in het wandelbos, roeren zich in hun eigen XC90-cockpit even verbaasd als opgewonden: ‘Hé baas, kijk! Een naakt wijf op een fiets.’ Een sportieve dame met fixie-ervaring, zo blijkt. Trappend voor haar leven. Voor de geschrokken toeschouwers haarscherp uitgelicht in verblindend xenon licht van de gedeukte Range Rover – een gecompliceerde pas de deux als verrassende climax in een tussentijdse apotheose na het per ongeluk doorslikken van een afgebeten zwezerik (ofzo).

Allemansvriend

Een continuing adventure voor thrillerfanaten en liefhebbers van ingewikkelde love story’s, zo noemt Bak de zoektocht door het verleden naar verloren liefdes en vooral: ‘het verloren kind’. Een project, getrokken door de leader of the pack – Tom Beer. In dit verhaal de creatieve antiheld en zonderling met weinig ruimte voor relativering en introspectie – een geboren egomaan kent geen echte zorgen. Totdat zijn laatste analoge (vlees en bloed) en digitale vrienden hem in de steek laten – de verborgen camera blijkt voor de regisseur in kwestie vooral een allemansvriend.

Leugens

De Hermandad – ook een allemansvriend – is wel nog geïnteresseerd in de einzelgänger tegen wil en dank. Voor een confronterend interview, zo blijkt, in de muffe verhoorkamer van een plaatselijk politiebureau. Een verhit gesprek waarin de opvliegende Tom Beer verstrikt raakt in zijn eigen leugens, die van een ander, de opdringerige vragen over zijn privéleven en de knoflookgeur van een ernstig zieke rechercheur. Tijd voor een nieuwe start, beter nog: een nieuw leven. Zo bedenkt de naïeveling toen nog hoopvol, zittend op een koude bril naast de keurig opgemaakte betonnen brits. Boordevol voornemens – onhaalbare met name.

Kruistocht

Geen hoofdrol zonder – daar is ze dan – tegenspeler. In (f*ckin’) CANDID LOVE zweeft ze op een doorsneeavond de plaatselijke brasserie Schoolgirl binnen, vruchtbare jachtgrond voor lokale BN’ers. Op hoge hakken, gekleed in korte wollen jurk en spijkerjasje. Boordevol verwachtingen en snode plannen. Zo weet dan nog niemand. Noem het een voorgekookte wraakactie annex moderne kruistocht van een kind – volwassen nu. Een donkerrode verhaallijn met wisselend succes die aan de leestafel begint met een onverwacht partnership. Gekenmerkt door een hoogwaardig streven: bescherm het kind en vernietig de hand die zich uitstrekt. Maar het spontane verbond staat voor meer dan alleen nobele actiepunten: een onmogelijke, of beter: een verboden liefde die de curieuze maatschap tussen Tom Beer en het volwassen kind vanaf het begin nauwelijks een kans biedt.

Oude hobby

Tom Beer – womanizer op z’n retour – ziet de ontmoeting in Schoolgirl aanvankelijk als het zoveelste avontuur met het label ‘in de pocket’. Geschikt voor een oude hobby – zijn veroveringen candid vastleggen op de kingsize matras, centraal gepositioneerd op de eerste verdieping van zijn luxe duinmastodont. Een – hoe dom kun je zijn – te vroege overwinningsroes die hem bij de eerste ontmoeting meteen uit handen wordt geslagen. Door een overmaat aan smalende blikken en meer hoogtepunten in de eenzijdige analoge communicatie. Consequent in stelling gebracht door de mooie ijsprinses die Toms pocket niet ziet zitten.

Maria (niet de moeder van God)

‘Soulmates’ – het compromis dat zijn nieuwe vriendin bedenkt om een snelle Beer iets verder van zich af te houden. Klef, vinden ze allebei, maar ook acceptabel om geconcentreerd te kunnen blijven samenwerken aan een gedeelde missie. Voor niemand te weten – ook niet voor Tom: zijn nieuwe, voorlopig platonische site kick kent geen liefde, houdt niet van mensen, zeker ook niet van haar eigen lichaam. Overlevingsstrategie – haar woorden. Meeverhuisd uit de tijd van haar eerste volwassen hard lessons in love: intelligentie telt niet, de markt wil blond. Ook al ben je hoogbegaafd. Zoals onze lieve Maria. Zeker niet moeder van God in dit verhaal.

Guerra, Guerra

Het consumeren van de liefde ziet onze Maria als ruilen – zoiets van: voor wat, hoort wat. Zelf spreekt ze over commercieel talent als het om haar ruilsessies gaat. Ze vormen de basis voor een strategie waarmee ze zich, al van jongs af aan, staande houdt in een leven dat weinig met haar opheeft. Maar gaandeweg klimt ze op tot ongekende hoogte in (hoe kom je er terecht?) het rijke milieu van Domstad Keulen. Waarmee haar multiculturele leger is geboren – later meedogenloos ingezet langs de Monschau-oevers van de Roer en in de gangen van een Alkmaars ziekenhuis. Getrainde tattoos en andere sportlieden. Door de erudiete Maria opgejut met een geleend Bellini-leitmotiv uit de opera Norma: Guerra, guerra! Sangue, sangue! Vrij vertaald naar eenvoudig Nederlands: wraak smaakt zoet voor een kind dat haar jeugd gedwongen heeft moeten inleveren aan de volwassen wensen van haar eerste bewonderaars.

Ook even voorstellen: Faye – sleutelfigurant, elf jaar oud en bosnimf. Heerser over de IJzeren Knollen, de Wilgenbrug en het Blinde Konijn. Een sluiproute naar de poort van ongewilde verlossing en de heuse Apocalyps waarin spaanders van een wit prieel als sneeuwvlokken neerdalen op een zwaarbewapend politiepeloton. Met Leonard Cohen zingend op de achtergrond ‘Repent, Repent. I wonder what they meant’. De geïmproviseerde soundtrack, zo blijkt, voor Faye’s zelfgeschreven requiem. Onder de film waarin ze (The End Of Everything) – met een zachte plof landt voor een paar hoge zwarte laarsjes – Made in Italy.

Antiheld

Het oog van de camera toont in (f*ckin’) CANDID LOVE genadeloos wat niet gezien mag worden – zowel mooi als lelijk. Wat er van de liefde overblijft als je zelf niet investeert: een woord, een lege huls, een cliché, een vreemde in je bed. Iets dat onze antiheld Tom Beer pas inziet tijdens de final battle in een boek dat spontaan in brand dreigt te vliegen als gevolg van een onmogelijke liefde. Aan het eind van z’n lange zoektocht en de totale ontluistering van zijn wereldbeeld krijgt de Beer een verborgen-camera-filmpje in de schoot geworpen. Door een rode krullenbol die niet langer het bed met hem wenst te delen. Eindelijk haarscherpe beelden, zo blijkt, van de naakte waarheid. The Winner Takes it All. Dat is dan toch het kind. Zo mag je hopen. Want (f*ckin’) CANDID LOVE biedt maar één zekerheid: niets is wat het lijkt…

    Red Heads. Drie. 500Watt per stuk.

Beeld – 16:9 – compleet uitgefikt.

Witte vloer, witte muur, wit laken.

Een zee van licht. Geen enkele beweging.
Geschrokken vlucht het wit alle kanten op.

Schaduwen, razend ineens, zoeken tevergeefs een plek.

De donkere spiegel – nerveus en tweeslachtig – kaatst en laat door.

De Sony-lens – geil en ongeduldig – glimt, lacht en schreeuwt: Yes! Yes! Yes!
Er is weer leven.

Op de set.

In de regie.

Te macho?

(f*ckin’) CANDID LOVE – te macho geformatteerd? Geen manuscript voor vrouwen misschien? Zeker wel, (f*ckin’) CANDID LOVE is ook een thrilling adventure voor onze intelligente mama’s, nimfen en muzen. In deze (f*ckin’) LOVE STORY eisen ze nadrukkelijk hun rol op met psychologische schaakspelletjes en creatieve oplossingen waar mannen niet van terug hebben. Ook al houden ‘echte mannen’ (haha) in f*ckin’ CANDID LOVE er soms het eigenaardige idee op na dat ze het kunnen winnen van die buitenaardse Mona – of hoe wil je de onoverwinnelijke ijzerveter achter die raadselachtige glimlach noemen?

Maria misschien? Haar schepper, Geert Jan Bak, vindt van wel. En schonk zijn antagonist zonder een moment van twijfel deze heilige titel.

Plot lines

(F*ckin’) CANDID LOVE – intelligent web of plot lines. Overrompelende wendingen, verrassende invalshoeken, falend recherchewerk, onmogelijke love story’s en (veel) onthullend (candid)camerawerk:

verborgen camera (van vriend tot vijand)
f*ckin’ media in Nederland en Duitsland (yes, yes, yes, schreeuwde de Sony-lens)
reality als overlevingsstrategie (laat draaien die camera!)
love story (please don’t say you love me)
daughter lost and found (of toch ook weer niet)
vereenzaming door verslaving (oh ja, welke?)
vlijmscherpe angel uit de Spaanse Burgeroorlog (liever niet tussen mijn benen, zei de non)
u nadert verboden gebied (noem me maar kind)
je suis un voyeur (ik, jij, wie niet?)

Kleurrijke cast

TOM BEER (mediabaas – van tycoon tot loser. Antiheld, houdt vooral van zichzelf).
MARIA NN (misbruikte wraakengel – houdt van niemand).
COR LEDER (racist en dierenvriend – houdt van zijn klarinet en blanke vrouwen. Haat Tom).
ANDREO CARLOS GONZÁLEZ Y GARCÍA (Farmaceut – houdt van Canali-pakken, vrouwen en Franco).
FRAUKJE JAUKEMA (spin in verraderlijk web – haat Tom, houdt van Tom).
KAREN SCHOENBORN (Polizeikommissar – mooie reddende engel, houdt van Tom).
SANNE BEER (dochter – sprong op haar 11º voor een zilvergrijze BMW, hield waarschijnlijk van Tom).
PETER GRIJS (on)trouwe rechercheur – 1.62m lang. Jaloers op Tom)
LOVELY LINDA (jeune femme fatale – ziet Tom als redder in nood)
VINCENT LAZONDER (society advocaat – noemt zich vriend van Tom).
THEO L. (muziekleraar en/of crimineel? Bang van Tom).
BOSNIMF FAYE (11 jaar. Ontmoette Tom één keer. Tijdens een chaotisch dieptepunt in een onwerkelijk mediasprookje).

Eerste alinea’s (f*ckin’) CANDID LOVE

Ze wilde het niet – alles zien, voelen, begrijpen.
Ze deed het wel. Zoiets gaat vanzelf.
Ze wilde het niet, slim zijn.
Ze was het wel – hoogbegaafd.

Elf was ze. Toen ze schreef – op een kladje:
Kinderen worden groot. En sterk. Machtig soms.
Alleen, het kind krijgen ze nooit meer terug als het ze te jong is afgepakt.
Hoe wijs kon je zijn. Zoals zij. Het meisje in de regie. Dat alles zou overleven. Besloot ze, toen ze twaalf was. Door niet van haar eigen lichaam te houden. Dat was slim. Nodig. Om te overwinnen. Alles. Ook het onmogelijke. Al zou dat nog lang duren.

Het kladje verscheurde ze. Een week nadat ze het had geschreven. Een jaar later schreef ze het opnieuw. En verbrandde het. Weer een jaar later deed ze hetzelfde. Maakte er een ritueel van. Dat bleef. Elk jaar op dezelfde dag. Het was de rekening. Die steeds hoger opliep. Maar wel een keer betaald moest worden. Vond ze. Wist ze.

Nu zit ze in de regie. Weer. Op te letten. Te sturen. Een volwassen kind te zijn. Want er dreigde vandaag iets mis te gaan.

I. TALLY

Veertien jaar geleden. Begin september. Dinsdag, bijna zeven uur ‘s avonds.

‘Hij begint zo, hoor,’ fluisterde het meisje. ‘Je moet opletten.’
Geen reactie.
‘Staat-ie wel aan?’ Ze drong aan.
Bot: ‘Ja’.
Lief: ‘Ook de…?’
Nog steeds bot: ‘Ja’.
De recorder vertelde wat anders. Niet alle lampjes brandden – toch? Knie trilde. Bovenlip ook. ‘Volgens mij…’

…